Został założony w 1985 roku, a jego 250km2 powierzchni obejmuje tereny wodne (68% powierzchni) i piaszczyste wydmy (32%). Wysokość terenu w rezerwacie waha się od 0 do 30m n.p.m. Strefą ochronną są objęte nadmorskie tereny podmokłe, uznane za szczególnie ważne i wartościowe. Założenie rezerwatu miało na celu objęcie ochroną ptactwa wędrownego (około 244 gatunki), którego tysiące zatrzymuje się tutaj podczas jesiennej migracji. Są wśród nich flamingi, pelikany, mewy, czaple, a także 24 gatunki ptaków drapieżnych- sępy, orły, myszołowy i inne.

W rezerwacie żyje także 18 gatunków gadów, w tym dwa gatunki zagrożone wyginięciem- zielone żółwie Celonia i żółwie Caretta.

Kairskie Muzeum Egipskich Starożytności otwarto oficjalnie 15 listopada 1902 roku. Przez kolejne lata napływały do muzeum ogromne ilości zabytków, przez co trzeba było przygotować następne pomieszczenia na zbiory. Rozrastająca się kolekcja zmuszała do zmian w układzie ekspozycji. Po odkryciu grobowca Tutanchamona w 1922 roku wszystkie eksponowane sarkofagi władców stłoczono w innych częściach budynku, a przed nim utworzono ogród, na środku którego znajduje się fontanna otoczona zabytkami. Na pierwszym piętrze obecnego gmachu otwarto niedawno salę z królewskimi mumiami. Aby je obejrzeć trzeba się przygotować na dodatkowy wydatek. W muzeum znajdują się także mumie zwierząt – ryb, kotów, ibisów, psa i krokodyli.

Jak dotychczas zgromadzono 120 tys. eksponatów. Najcenniejszymi zabytkami są przedmioty wyposażenia grobowca Tutanchamona, a zwłaszcza jego złota maska i biżuteria.

W muzeum znajduje się galeria wielkich egiptologów. Wśród nich znalazł się także Kazimierz Michałowski, którego popiersie odsłonięto uroczyście w 2007 roku.

Najsłynniejsze eksponaty to między innymi złocona głowa Hathor (znaleziona w grobie Tutanchamona w Dolinie Królów), łoże pogrzebowe oraz barki, które miały ułatwić faraonowi przedostanie się na tamten świat. Można tu także podziwiać reliefy pochodzące ze świątyni Echnatona w Karnaku, przedstawiające sceny z życia codziennego i znakomicie zachowane posągi z okresu Nowego Państwa, w tym niemal idealnie zachowany, 2,5-metrowy posąg Amenhotepa III oraz figury bogini Mut i Amona (odkryte w 1989r. w świątyni w Luksorze). Warto także zwrócić uwagę na statuę Thotmesa III, odnalezioną w Karnaku.

Każdy z zabytków znajdujących się w zbiorach tego muzeum jest bezcenne, gdyż w doskonały sposób przedstawia życie i kulturę starożytnego Egiptu.

W południowej części rezerwatu znajduje się jedna z najpiękniejszych na świecie rafa koralowa Al-Dżarkan z najbardziej wysuniętymi na północ na świecie lasami mangrowymi, leżącymi na unikalnych dla tego regionu bagnach, w których żyje mnóstwo gatunków ptaków. Oprócz dzikiego ptactwa w rezerwacie występuje wiele zwierząt charakterystycznych dla tego regionu takich jak gazele i lisy pustynne. Na rozległym terenie rosną 134 gatunki roślin, w tym 6 endemicznych. Na terenie rezerwatu znajduje się największa liczba dzikich krzewów araku na Bliskim Wschodzie. Jest to obowiązkowy przystanek dla miłośników przyrody zwiedzających Półwysep Synaj.

Do rezerwatu można dotrzeć główną drogą, która rozpoczyna się przy lotnisku w Szarm el-Szejk, a miejscowi Beduini chętnie służą za przewodników, a także udostępniają transport – wielbłąda, tam, gdzie nie można poruszać się samochodem.

Miasto rozciąga się na długości 40 km linii brzegowej, powstają tu ciągle nowe hotele, które od razu mają wykupione miejsca wczasowe. Turystów, zwłaszcza tych uwielbiających nurkowanie i tych, którzy chcą tego zaznać, przyciągają do Hurghady przepiękne rafy koralowe, pozwalające spędzać tam wiele godzin dziennie na nurkowaniu i podziwianiu podwodnych widoków, nie tylko korali, ale również mnóstwa gatunków różnobarwnych ryb.

Miasto jest podzielone na pięć dzielnic, najstarsza z nich to Dahar, dokąd udają się wszyscy turyści, którzy chcą poznać uroki targowania na słynnym bazarze, pełnym pamiątek mniej i bardziej egipskich oraz wszelkiego rodzaju przypraw, jak szafran czy pieprz. Centrum Hurghady to Sakalla, popularne miejsce do spacerów i zakupów, a także spróbowania dań rybnych, serwowanych w jednej z licznych restauracji.

Ze względu na to, że miasto jest bardzo rozciągnięte, a turyści zwykle mieszkają w jednej z dzielnic typowo hotelowych, warto przemieszczać się niezbyt drogimi taksówkami, zwłaszcza, gdy korzysta z nich kilka osób lub busikami, zatrzymującymi się na żądanie. Turyści, którzy chcą zaznać życia nocnego, korzystają zwykle z taksówek. Miejsc, gdzie można wspaniale się bawić, jest w Hurghadzie dużo, każdy może tam znaleźć coś dla siebie.

Zwiedzanie Kairu można zaplanować na wiele sposobów, zależnie od tego, czy jesteśmy grupą zorganizowaną, gdy pilot za nas zdecyduje, jaki sposób będzie najlepszy, po samodzielną wyprawę, gdy do dyspozycji turystów jest zarówno duży wybór tramwajów, autobusów, nawet wodnych, przez busiki, po metro, jedyne na kontynencie afrykańskim.

Podczas zwiedzania Kairu nie można zapomnieć o odpoczynku w jednej z typowych restauracji, gdzie powinniśmy poprosić o danie z kuchni regionalnej, jak gołąbki harnam, nadziewane ryżem, z egzotycznymi przyprawami, bardzo smaczne. Oczywiście, warto także skusić się na danie z owoców morza, przyrządzane wyjątkowo smakowicie.

Poruszając się po Kairze, koniecznie musimy zobaczyć Alabastrowy Meczet i Dzielnicę Koptyjską, czyli tak zwany Stary Kair, z najstarszą synagogą w mieście, oczywiście piramidy w Gizie, do których można się udać na wielbłądach, jak przystało na wycieczkę w Egipcie. A osoby, które uwielbiają chłonąć kulturę zwiedzanego kraju, koniecznie muszą się udać na bazar kairski, który dostarczy im wielu wrażeń, wzrokowych, słuchowych i zapachowych.

Ludność Egiptu liczy obecnie ponad 82 miliony osób, co czyni kraj ten trzecim najludniejszym w Afryce, a zarazem siedemnastym na świecie. Przy tak ogromnym zaludnieniu i zarazem – co by nie mówić – umiarkowanym rozwoju gospodarczym o konflikty nietrudno. Mimo to Egipcjanie są niemal jednolici narodowościowo – aż 99 procent z nich to fellahowie, czyli ludność stricte rolnicza. Spośród nich aż 7 i pół miliona jest wyznania koptyjskiego. Do wyjątków należą osadnicy Pustyni Zachodniej i górnego odcinka Nilu. Kiedy jednak przyjrzeć się statystykom rozmieszczenia ludności, okazuje się, że jest ono niewielkie. Na miejscu zaś wręcz łokciami trzeba rozpychać się w tłumie. Nasuwa się pytanie: jak to tak? Odpowiedź jest prosta – kłamstwo statystyczne. Tak jak pies i policjant statystycznie mają po trzy nogi, tak region Egiptu regionowi nierówny. W rzeczywistości większość kraju jest niemal całkowicie bezludna – wpływ na to mają bardzo trudne warunki. Na obszarach rolniczo użytecznych natomiast, koncentracja ludności przyprawić może o zawrót głowy. W tej sytuacji aż trudno przyjąć do wiadomości, że niemal połowa Egipcjan żyje w mieście, z czego najwięcej w aglomeracji kairskiej – aż 17 milionów (prawie jedna trzecia narodu)!

Przyrost naturalny utrzymuje się na stałym, dodatnim poziomie. Mężczyźni dożywają zwykle 68 lat, kobiety zaś – sześciu więcej. Statystyka jednakże statystyką, wszystkie dane dotyczące Egiptu należy mimo wszystko traktować z rezerwą. Po pierwsze, wiarygodność niektórych liczb można by – delikatnie mówiąc – uznać za wątpliwą, wszystko zaś inne przekłamują turyści, którzy w szczycie sezonu zupełnie odmieniają oblicze Egiptu.

Wszystkie trzy powyższe nazwy odnoszą się do tego samego – Doliny Królowych. Faraonów i najważniejszych mężczyzn, książąt Egiptu grzebano osobno. Co zaś działo się z ich kobietami? Do końca XIX wieku nie było to pewne. Wtedy też położono kres wszelkim wątpliwościom, miejscem spoczynku najznamienitszych kobiet egipskich była Dolina Królowych, położona nieco dalej na południe od Doliny Królów, jednakże wciąż w obrębie Teb Zachodnich.

Tymczasem, kiedy wszystkie ponad 90 grobowców było już odkopane, okazało się że między królowymi chowano także synów faraonów, zatem królowe, księżniczki i książęta. Istotne, że część grobów pozostaje anonimowa – nie udało się ustalić, kogo planowano w nich pochować. Wśród jednak tych dziewięćdziesięciu, najsilniej wyróżnia się jeden – grobowiec królowej Nefertari, za życia żony Ramzesa II. Przepych i bogactwo, z jakim wykończono grobowiec odzwierciedlają, jak ważna dla Egipcjan była królowa. Podobnie godne uwagi są jeszcze dwa grobowce – Amonherchopszefa i Chaemuaseta, dwóch potomków Ramzesa III.

Dolina Królowych od 1979 roku znajduje się na liście światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO. Podobnie jak w Dolinie Królów, grobowce w niej zostały ponumerowane i oznaczone prefiksem QV (od Queens’ Valley, w przeciwieństwie do królewskich KV). I choć Dolina Królowych nie należy bynajmniej do najbardziej znanych, ani wszakże najlepiej zachowanych zabytków Egiptu, warto zwiedzać także miejsca takie jak ona – nietypowe i zwykle pomijane. Z pewnością pozwoli to pod nieco innym kątem spojrzeć na specyfikę niebywale interesującego kraju faraonów.

Taka jest prawda – Egipcjanie nie uznają kompromisów. Albo stawiają turystów przez wielotysiącletnimi zabytkami, albo rzucają na głęboką wodę. W przypadku Dahabu, ta druga opcja sprawdza się w stu procentach, bowiem jedną z najbardziej znanych okolicznych atrakcji jest Blue Hole, głęboka na ponad 100 metrów – za przeproszeniem – dziura szeroka na 50, zaczynająca się zaledwie kilka kroków od brzegu. Czy amatorzy nurkowania mogliby wyobrazić sobie coś lepszego? Pewnie tak – podobną “dziurę”, ale bezpieczniejszą. Warto o tym pamiętać, decydując się na zejście pod wodę – Blue Hole była miejscem ostatniego zejścia wielu, także bardzo doświadczonych nurków, skuszonych wizją przepłynięcia tunelem na głębokości 55 metrów.

Poza Blue Hole, nurków do Dahabu przyciągają rozległe rafy koralowe, których Morze Czerwone jest wprost pełne. Z drugiej strony (lustra wody), region muhafazy popularny jest także wśród amatorów windsurfingu, a to za sprawą silnego całorocznego wiatru, który nie dość, że przyjemnie chłodzi spieczonych czterdziestostopniowymi upałami plażowiczów, ale stwarza także doskonałe warunki do pływania z żaglem.

Dzisiaj nie trzeba także martwić się o infrastrukturę turystyczną okolic Dahabu. Co jeszcze do niedawna wydawało się nierealnym snem, dzisiaj jest rzeczywistością. W samym tylko mieście, które liczy sobie – uwaga! – tysiąc mieszkańców, znajduje się obecnie ponad sto hoteli, kolejne zaś mają powstać w najbliższych latach. Cud pośrodku pustyni?! Nie – Egipt.

Klimat Egiptu pozornie sprzyja każdemu wakacyjnemu wyjazdowi. Odmiana zwrotnikowa skrajnie sucha gwarantuje bezchmurne niebo przez cały okres pobytu, temperatury mało kiedy spadające poniżej 20 stopni i morską wodę, w której co wrażliwsi mogliby się poparzyć. Czy jednak – porzucając Bałtyk dla Morza Czerwonego – nie popadamy ze skrajności w skrajność? Warunki panujące w Egipcie są idealne, ale dla osób dobrze tolerujących upały. Należy pamiętać, że w sezonie wakacyjnym temperatury na poziomie 35 stopni Celsjusza uznawane są za chłód. Większość Egipcjan zakłada wtedy wełniane swetry. Mówiąc jednak poważniej, w lipcu, najcieplejszym miesiącu, średnia temperatura w Aleksandrii wynosi “zaledwie” 26 stopni, w Asjucie – środkowy Egipt – 29, zaś w Asuanie – najsuchszy region – aż 33 stopnie Celsjusza. I mowa tu, oczywiście, o temperaturach średnich. Nikt tutaj nie dziwi się ponad czterdziestostopniowym wskazaniom termometrów. Podobnie rzecz ma się z opadami, które w północnej części kraju osiągają 30 milimetrów rocznie. Dla porównania, polska suma wynosi 600. Na południu sytuacja jest jeszcze bardziej ekstremalna – tam kilka milimetrów to suma nie rocznych opadów, a zazwyczaj cztero- bądź pięcioletnich.

Mimo to, klimat nie powinien nikogo odstraszyć od wizyty w Egipcie. Wysokie temperatury doskonale sprzyjają przecież wypoczynkowi. Należy jednak podjąć wszelkie środki ostrożności, bowiem organizm nieprzyzwyczajony do tak silnego słońca może reagować w najmniej przewidywalny sposób.